Het is 2040, een verslaggeefster zeilt op een wenteltrap door de lucht en vertelt van dr. Wolff die het probleem van het bejaardenoverschot heeft opgelost door ze kostenefficiënt in silo’s samen te voegen. Met de Memory-delete machine wist dr. Wolff hun herinneringen: “de afwezigheid van herinneringen, betekent een toename van levensgeluk en dus een rustige, oude dag.”

Op het dak krijgt Constance het voor het eerst benauwd. Stanley haalt water. Herr Zitzewitz wil helpen, maar belandt onbedoeld in een intieme pose met Constance. Stanley reageert woest jaloers: “Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen?”. Hij gaat Zitzewitz achterna in een trage ‘wilde achtervolging’ voor bejaarden.

Constance krijgt het weer benauwd, valt terug in haar rolstoel en beweegt niet meer. De verpleegster constateert een C7 en start Protocol F25. Stanley staart verdwaasd naast zijn vrouw. Dr. Wolff houdt hem een formulier voor en vraagt om een krabbel “waarme u de dood van uw vrouw als einde accepteerd”. Constance wordt afgevoerd. Stanley blijft achter met haar sjaal. Dan ineens herinnert hij weer zijn grote liefde voor haar.

Vis à Vis speelde SILO 8 in 2010 en 2011 op de vaste locatie (sinds 2006) van Vis à Vis, nabij het Almeerderstrand. 50.000 Bezoekers zagen SILO 8 in 2010 en 2011.